Museumzondag Blog

Inpakken en wegwezen...

Christo

De weg er naar toe; niet het resultaat (helaas)

2 mei 2010, door Mark Peeters

Christo hoort tot een generatie die de kans kreeg een grenzeloze geldingsdrang te botvieren....

'The Gates' in Central Park, New York City van Christo na 26 jaar gezeur geopend in 2005

'Joh, iedereen wil graag zijn lul laten zien' zei een kunstenaar van dezelfde 'vlak voor de oorlog' -generatie als Christo over de volgende kwestie.

Onder zijn generatiegenoten zijn opvallend veel kunstenaars die er plezier in lijken te scheppen om uit te vogelen hoe ver ze gaan kunnen om hun medemensen te treiteren in het publieke domein. Uiteraard was de Sixtijnse Kapel er niet gekomen als Michelangelo een bescheiden man zou zijn geweest die het liefst stallen beschilderde maar het gaat het toch uiteindelijk om het resultaat en kunnen we deze schilder danken en eren voor zijn ijdelheid, gratie en talent.

Met de beste wil van de wereld kan dat niet gezegd worden van deze malle oranje gevallen van Christo. Waarschijnlijk vindt hij ze zelf ook niet om over naar huis te schrijven maar daar gaat het niet om. Het gaat hier om iets voor elkaar te krijgen waarvan 'iedereen' had gezegd dat het hem niet zou lukken. Dat is de artistieke prestatie waar het om gaat. Wat nu als de burgemeester van New York aan Christo zou hebben gevraagd om iets 'moois' in het park te maken? Dan was de lust bij meneer vergaan, vrees ik.

Richard Serra is net als Christo (zelfde generatie) ook zo'n kunstenaar die de artistieke daad verbindt aan een het dwarszitten van publiek in de openbare ruimte, want daar gaat het natuurlijk om. Serra plaatste eens een meterslange en hoge stalen wand op een plein/park waar veel mensen de lunch nuttigden. Iedereen moest omlopen voor Serra. Dat was de bedoeling; daarin schuilt de artistieke bedoeling. Die mensen die zo snel mogelijk van die staalplaat af wilden hadden natuurlijk groot gelijk. In Rotterdam stond in het 'potjes en pannetjes museum' (Boymans)  ook een Serra lekker in de weg. Na verloop van tijd kregen kennelijk ook de kunstminnaars en Serra-fans genoeg van dit beeld en wisten heel geraffineerd het beeld en de ruimte zo te herindelen dat ie niet meer in de weg stond. 'Nu is de bedoeling van Serra helemaal weg...' zei een strijdvaardige en streng gelovige kunstcritica. Het beeld staat nog steeds niet meer in de weg... Toch jammer, denk ik dan. Wij zijn hier tenslotte in een museum en daar mag dat wel. Daar kunnen wij zo heerlijk van genieten.