Museumzondag Blog
Herman
18 jun 2009, door Mark Peeters
Herman, bioloog, kunstenaar in onderkast...
Glad vergeten iets te melden over een speciale solo-tentoonstelling in Schloss Moyland: Herman de Vries (Alkmaar, 1931). Het is opvallend hoe volgzaam de wens van De Vries, al jaren lang, wordt gerespecteerd om zijn naam in kleine letters te schrijven ('om hierarchie te vermijden'). Uiteraard val je zo juist op en dat zal wel de bedoeling zijn; mij best. Door dit hier in dit stukje niet te doen lijk ik hem af te serveren maar dat is absoluut niet de bedoeling. Juist niet: Respect. Van huis uit ken ik die kwestie van de hoofdletters maar al te goed. Mijn vader schreef ook uit volle overtuiging zonder hoofdletters maar dat had volgens hem meer te maken met zijn standpunt over de tweedeling schrijf- en zogenaamde 'hakletters' die hoor je alleen te gebruiken met een beitel in steen (Romeinen); maar met een pen in de hand kies je voor schrijfletters. Die twee lettertypen mochten, zuiver gezien, niet door elkaar gebruiken. Een punt geeft al het eind van een zin aan... Je zou denken dat je met een typemachine alleen hoofdletters zou moeten tikken maar dat deed hij vreemdgenoeg weer niet. Misschien omdat het om een schrijfmachine gaat? Deze kwesties waren van groot gewicht... Overigens schreef hij postcode's wel met hoofdletters, dat moet uit ontzag voor de PTT zijn geweest (richtlijnen?).
Mijn kijk op De Vries was in een ver verleden sterk gekleurd door de heersende mening in mijn ouderlijk huis (vader) over hem en die was vernietigend. De Vries droeg een baard (fout), hield een huishouden van Jan Steen (fout) met babies in sinasappelkistjes en was dus artistiek; helemaal fout. Hij werd uiteindelijk uit 'de beweging' gezet en mocht het blad NUL=0 niet meer uitgeven. De geschiedschrijving werd in Nederland toch niet serieus bedreven dus kunstenaars en hun kornuiten konden die gewoon voorkauwen.
Heman de Vries werd nogal geplaagd door twee leden van de beweging die waakten over de zuiverheid van de ideologie. Mijn vader dus en ook Armando. Als ik De Vries was had ik me nooit aangesloten maar in die tijd was je nergens als enkeling en kon je meeliften stroomopwaarts wel vergeten. Je moet natuurlijk altijd en alles in zijn tijd en context zien, ook al is het nog zo verfrissend om dat nou eens niet te doen. Armando zou De Vries hebben gevraagd om een emmer vol bouten (hij maakte zwarte schilderijen met prikkeldraad en bouten) in te korten. De Vries zou werkelijk de tijdrovende nutteloze klus hebben geklaard met een ijzerzaag (wat nu hierarchie? Herenleed?). Enfin, zeer treurig allemaal als je het zo vertelt of er nog een andere kant aan het verhaal zit of niet.
Delen:
