'Het is een idee dat wel vaker opduikt: het exposeren zonder naam en dus zonder de context van een aan een persoon verbonden ideeënwereld. Zonder een bepaald imago of verwachtingspatroon ook. Een interessant voorbeeld is Anonymous Drawings, een expositiereeks waarbij voor elke editie een internationale oproep wordt gedaan om tekeningen in te zenden. De organisatie, die voornamelijk bestaat uit de Berlijnse kunstenaar Anke Becker, staat ook open voor inzendingen van amateurs, en vervaagt zo de grens tussen kunst en niet-kunst. Wie de naam van de kunstenaar wil achterhalen, kan dat doen door voor 150 euro een tekening te kopen. De naam komt vervolgens op de plaats van de tekening te hangen. En dan is het natuurlijk hopen dat je voor een koopje een fameuze kunstenaar in huis hebt gehaald.' Kunst zonder kunstenaar. (Recensie/Lynne van Rhijn/Tubelight 60/25.01.2009)
Die Lynne toch! Het gaat dus toch om namen en reputaties; 150 euro betalen in de hoop op een koopje. Bah! Nee, dat heeft niets te maken met ware anonieme kunst; juist niet zou ik zeggen. En dan ook nog in de waan verkeren dat kunst iets is wat een beroepskunstenaar maakt, dat de grens ligt bij de amateur. Je zou ook andersom kunnen redeneren; amateurkunst is onafhankelijk en dus vrij en dus authentiek. Met als grote (of trieste) voorbeeld: Jan Schoonhoven van beroep ambtenaar. Of eigenlijk: als ambtenaar was hij autodidact. In feite deed hij alles wat de baas opdroeg en hij deed er nog een schepje bovenop. Volgens zijn chef bij de PTT was hij een voorbeeld voor zijn collega's. Volgens zijn galeriehouer was hij een voorbeeld voor andere kunstenaars uit zijn stal -de galerie dreef financieel geheel op hem-. Schoonhoven maakte ook nog tekeningetjes van Delftse stadsgezichten, die zijn nooit in het kunstcircuit terecht gekomen. 'Ach, die maakte hij voor de mensen in het cafe die iets van een beroemd kunstenaar wilde hebben maar eigenlijk niet van moderne kunst hielden.' werd wel gezegd. Maar ik denk dat hetzelfde gold voor zijn beroemde reliefs en tekeningen. Die werden gemaakt omdat de kunstwereld niet van stadsgezichtjes houdt. Schoonhoven kon het soieso niets schelen. Eigenlijk kon hem nooit iets schelen en daarin was hij een echte Nederlander. Relativeren was zijn grootste hobby want daarin raakt je nooit uitgepraat. 'Helemaal onpersoonlijk gaat het niet...' zei hij met enige spijt. Deze uitspraak is verschillend geinterpreteerd waarover later meer.
'Zo'n rieten matje: zou zo een dingetje van mij kunnen zijn.' Schoonhoven had er een aan de muur hangen naast een tekening van kleinzoon Jan. Over die kindertekening: 'Hij ziet wat het voorstelt. Ik niet.'
