Pipo

Dat brengt me op Camille Bombois, een van mijn favoriete schilders. Hij was een gedreven schilder en collega van clowns. Bombois werd ontdekt door Wilhelm Uhde die de klassie naieve schilders voor het eerst samenbracht in een tentoonstelling. Bombois zelf was onder andere sterke man op jaarmarken en circussen. Hij werkte ook als bouwvakker aan het Metro Station Louvre in Parijs. Combois ging in die tijd elke dag naar het Louvre. Beroemd zijn de 'opgeblazen' rond roze vrouwfiguren. Zijn eigen vrouw stond vaak model. En ook landschappen gezien vanaf het water zijn mooi: vaak met duizenden geel bloeiende waterlelies. (jeugd op een binnenvaartschip)

Bombois schilderde clowns samen die nooit samen hadden opgetreden; in een soort 'sterrenteam'. Dat is ooit allemaal wetenschappelijk uitgezocht in Duitsland. Ik weet daar veel van. Clowns hadden ooit een superstatus compleet met hantekeningjagers. Die tijden zijn voorbij. Net als de schilders van het Heilge Hart (Sacre Coeur) die zijn allemaal allang dood net als de hele cultuur rond clowns. Nu hebben we clinilowns en natuurlijk Ronald Mc Donald die nuttig werk verrichten; vroeger waren clowns -uitzonderingen daargelaten- voornamelijk vervelende zuiplappen die we liever kwijt dan rijk waren.