Museumzondag Blog
Bijna Beckmann
13 apr 2009, door Mark Peeters
Bijna Beckmann: maar deze mooi niet...
We kunnen het nu nauwelijks geloven maar halverwege de jaren zeventig werd het normale schilderij met voorstelling afgeserveerd. Co Westerik was de enige die een voorstelling mocht schlderen; pas met David Hockney kwam er weer wat beweging in.- In die tijd bezocht ik in Belijn een tentoonstelling over Die Neue Sachlichkeit en kwam oog in oog met een indrukwekkend schilderij van Max Beckmann (dronk in de oorlog graag een glas koud bier in Arti met Landsleuten); zelfportret in Tuxedo (geschilderd in 1927). Dat was andere koek! Het liefst zou ik voortaan ook zo gaan schilderen maar zo werkt dat niet.
Soms zie ik een schilderij als deze dat zo voor een Beckmann zou kunnen doorgaan. Het is in zijn geheel zeker niet belabberd geschilderd en fragmentarisch zelfs hier en daar even sterk als een echte Max. Het onderwerp is natuurlijk prachtig; zo'n treurend meisje onderaan een wenteltrap. Zo moeilijk is schilderen nou ook weer niet; dat wordt vaak schromelijk overdreven. Goed kijken, zonder enige houvast, is veel lastiger.
Delen:
